zaterdag 20 augustus 2016

Bond! What do you think you're doing?

Honderd jaar Geoffrey Keen


Als er ergens een autoritair figuur nodig was, werd hij van stal gehaald. En zo was Geoffrey Keen halverwege de jaren 50, tijdens de hoogtijdagen van de Britse filmindustrie, binnen een jaar in meer dan tien films te zien.


Politiechef, legerofficier, dokter, priester, jurist — het werd zijn handelsmerk. Zijn bekendste rol, voor ons althans, speelde hij de laatste tien jaar van zijn actieve loopbaan, die van minister van Defensie Frederick Gray in zes opeenvolgende Bond-films. Morgen zou Geoffrey Keen honderd jaar geworden zijn.

"Er wordt gezegd dat ik alleen rollen speel van mannen die moeilijk fronsen en met hun vuist op tafel slaan. Het is als acteur moeilijk om aan de bak te komen. Alle rollen die mij werden aangeboden, heb ik aangenomen. Je kunt gewoon niet te kieskeurig zijn in dit vak, voor je het weet is je kans verkeken."
uit obituary van The Independent  

Geoffrey Keen in 1935
Als zoon van een acteur, Malcolm Keen (geboortenaam Knee), stond Geoffrey al vroeg op de planken. Aanvankelijk zou hij Economie gaan studeren, maar hij veranderde van gedachte en werd aangenomen aan de Royal Academy of Dramatic Arts. Na zijn toneelopleiding had Keen zich nog maar net bij de Royal Shakespeare Company aangesloten, toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak.

Tijdens de oorlog werkte hij als broeder voor de Royal Army Medical Corps. Onder regie van de bekende regisseur Carol Reed speelde hij mee aan een instructiefilm voor het leger, The New Lot, waarin ook Bernard Lee, die later M gestalte zou geven, te zien was.

Na de oorlog was Keen opnieuw te zien in een aantal films van Reed, waaronder de bekendste, The Third Man (1949) met Orson Welles. Hierin speelde ook weer Bernard Lee, evenals diens opvolger als M in de James Bond-films, Robert Brown. Met beiden zou Keen uiteindelijk in tien films spelen. Drievoudig Bond-regisseur Guy Hamilton was bij The Third Man betrokken als regieassistent en vijfvoudig Bond-regisseur John Glen maakte zijn debuut in de filmwereld op locatie in Wenen — een locatie die hij bijna veertig jaar later opnieuw zou gebruiken voor The Living Daylights (1987).

Geoffrey Keen met Hedwig Bleibtreu in The Third Man

Naast theater- en filmrollen (onder meer in The Boy and the Bridge uit 1959, de enige film onder regie van Kevin McClory), was Keen ook te zien in tal van tv-series. Zijn grootste rol die van oliemagnaat Brian Stead in The Troubleshooters, een BBC-serie die liep van 1965 tot en met 1972. Gevolgd door een hoofdrol in de tiendelige tv-serie The Venturers in 1975.

The Venturers (1975)

Zijn James Bond-debuut maakte Keen in The Spy Who Loved Me (1977). De rol van defensieminister Sir Frederick Gray was hem op het korte gedrongen lijf geschreven — hij had zijn hele carrière niet veel anders gespeeld.


Gray: "Bond! What do you think you are doing?"
Bond: "Keeping the British end up sir!"
The Spy Who Loved Me (1977)

Zijn ministerrol mocht hij herhalen in de daaropvolgende Bond-films. Naast M, Q, Miss Moneypenny en Walter Gotell als General Gogol, werd Keen een vaste waarde voor de James Bond-films. Hij was er vanaf nu altijd bij als Bond van M zijn opdracht aanvaardde. Hij hoefde daarvoor niet veel meer te doen dan verontrust te kijken, de ernst van de situatie te benadrukken of te grommen. 

En toch, let de volgende keer maar eens goed op een non-verbale Keen (omdat je dat waarschijnlijk nooit eerder hebt gedaan). Ook al is zijn bijdrage aan de scène minimaal, zijn aanwezigheid is weldegelijk van belang; de dreiging die de wereld nu te wachten staat, hoe absurd ook, is een uiterst serieuze aangelegenheid.

“Het aardige aan een doodnormale rol is het aanbrengen van een derde laag, om van een personage een echt persoon te maken in plaats van een figuur van bordkarton.”
uit obituary van The Telegraph


De vaste kern van de James Bond-films: 007 (Roger Moore), Q (Desmond Llewelyn), Frederick Gray (Geoffrey Keen), M (Robert Brown) en Miss Moneypenny (Lois Maxwell)

Eén van zijn leukste scènes speelt zich af in Venetië in Moonraker (1979), waar hij samen met Bond en M een vermeend laboratorium betreedt. Gewapend met gasmaskers stapt het trio de ruimte in. Een prachtige zaal, waar ze naast alle pracht en praal enkel Hugo Drax (Michael Lonsdale) aantreffen. Dit tot ontsteltenis van Bond en tot grote verlegenheid van M en Gray.


Drax: "Frederick Gray. What a surprise. And in distinguished company, all wearing gas masks. You must excuse me gentlemen, not being English, I sometimes find your sense of humor rather difficult to follow."
Gray: "On behalf of the British government, I apologize."
Moonraker (1979)

In For Your Eyes Only (1981) werd zijn rol uitgebreid na het plotseling overlijden van Bernard Lee. Het is de eerste en enige keer dat we de minister op zijn kantoor aantreffen. Vanaf Octopussy (1983) met Robert Brown als de nieuwe M, was alles weer bij het oude. En zo bleef Geoffrey Keen uiteindelijk voor tien jaar minister van Defensie.

Robert Brown, Geoffrey Keen, Douglas Wilmer en Roger Moore in Octopussy (1983)

Desmond Llewelyn, Roger Moore, Geoffrey Keen en Robert Brown in A View to a Kill (1985)

Bond-boef en beschermheer van Bond Blog Jeroen Krabbé deelde in The Living Daylights een scène met Keen, maar was zo geïmponeerd door alles om hem heen, dat hij zich er niet veel van herinnert:

"Het was mijn allereerste scène op de allereerste draaidag dat ik hem ontmoette. Een lieve oude man. Ik was danig onder de indruk van alles; de omgeving, de gigantische crew, het hele Bond-circus en het feit dat ik me opeens realiseerde 'Nu zit je dus echt in een Bond-film!’. Martijn, mijn zoon, was die dag mee naar de set en was ook zeer 'impressed'. Ik heb me keurig voorgesteld aan mijn medespelers, ook natuurlijk aan Geoffrey. Hij was heel aardig en wenste me veel succes met deze rol."

Jeroen Krabbé met Geoffrey Keen, met links Antony Carrick en rechts Robert Brown als M

The Living Daylights werd niet alleen de laatste Bond-film waarin Keen als Frederick Gray zou optreden, het werd tevens zijn laatste filmrol. Hij zou daarna alleen nog zijn stem lenen voor de James Bond junior-tekenfilmserie.

Keen had zich inmiddels stilletjes teruggetrokken in Surrey. Na het overlijden van zijn derde vrouw Doris in 1989, keek hij met moeite terug naar de films waarin hij speelde. Hij noemde ze 'spoken' die hem enkel angst inboezemden.

Geoffrey Keen overleed op 3 november 2005 op 89-jarige leeftijd. Hij liet twee dochters na en bijrollen in meer dan honderd films.

woensdag 17 augustus 2016

Remake GoldenEye-game beschikbaar

Een onofficiële remake van de James Bond-game GoldenEye 007 uit 1997 is sinds deze maand gratis beschikbaar. Het spel belooft trouw te zijn aan de N64-versie van destijds, volgens de kenners één van de beste videogames ooit gemaakt.



GoldenEye: Source versie 5.0 is hier gratis te downloaden.

zaterdag 13 augustus 2016

De vijfde van Bond

Áls Daniel Craig een vijfde Bond-film gaat maken (en dat is helemaal niet uitgesloten) dan bevindt hij zich in nog exclusiever gezelschap dan tevoren. Enkel Sean Connery en Roger Moore gingen hem voor met een vijfde Bond.

Connery speelde in 1966/1967 op het hoogtepunt van de Spymania voor de vijfde maal de geheim agent die hem wereldfaam had bezorgd. Het was binnen zes jaar tijd dat hij voor de vijfde keer in de rol kroop.

Alleen deze keer had hij er helemaal geen trek meer in. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat hij tijdens de opnames in Japan tot in het toilet werd gevolgd door de pers. Op het scherm is goed te merken dat Connery 007 meer dan beu is.

Geluk bij een ongeluk is dat de grootsheid van de films de overhand nam, zodat de figuur van Bond wegvalt in al dat geweld, iets waar Connery in zijn vorige film, Thunderball, al commentaar op had. De films leunden steeds meer op gadgets en steeds minder op de hoofdfiguur. Het fletse optreden van Connery wordt volledig overspeeld door het immense decor en de buitenaardse taferelen.


You Only Live Twice ziet er niet verminderd oogverblindend uit. Het camerawerk van Freddie Young is oogstrelend, de muziek van John Barry streelt het oor. Het groots opgezette avontuur, de uitgeholde vulkaan, de eerste ontmoeting met Blofeld — het werd allemaal even memorabel. Daarmee is You Only Live Twice een iconische Bond-film geworden.

De ondermaatse acteerprestatie van Connery lijkt de filmmakers niet te deren. Het was enkel van belang dat hij zijn naam aan de film verbond, zodat ze met hem konden pronken op de filmposter — het was immers datzelfde jaar dat Casino Royale van Charles K. Feldman in de bioscoop verscheen.


You Only Live Twice is ondanks grote minpunten onverminderd een Bond-klassieker. Voor Connery leek een vijfde Bond-film echter één teveel — vier jaar later zou hij met veel meer plezier (en tien kilo extra) nog een zesde maken.

Voor Roger Moore was het destijds anders. We waren inmiddels beland in de karige jaren tachtig, de spionnenhausse uit de jaren zestig lag ver achter ons. De Bond-films werden met een regelmaat van iedere twee jaar geproduceerd en we hadden een Bond die lekker meehobbelde met het circus, niet in de laatste plaats vanwege een leuke cheque die daar tegenover stond.

De vijfde film van Moore, For Your Eyes Only, dit jaar 35 jaar geleden, was van een ander kaliber dan de vijfde van Connery. Dat megalomane had hij zijn hoogtepunt al bereikt in zijn vierde, Moonraker, nu moest het juist allemaal ingetogener, waardoor het personage van James Bond net wat meer diepgang kreeg. In het geval van Moore betekende dat dat hij een geheim agent van vlees en bloed vertolkt. Eentje die af en toe echt in het nauw wordt gedreven en hier en daar een rake klap incasseert.


De vijfde van Moore is zeker minder iconisch dan de vijfde van Connery, maar als verhaal (Fleming werd eindelijk weer als uitgangspunt gebruikt) staat de vijfde van Moore een stuk steviger.

Voor Daniel Craig, mócht hij een vijfde gaan maken, kan het nog alle kanten op. Als we voor het gemak uitgaan van een release in 2018, betekent dat twaalf jaar tussen zijn eerste (Casino Royale, 2006) en zijn vijfde. Daarmee heeft hij er twee keer zo lang over gedaan als Connery en zal hij op dat moment net zo lang James Bond zijn als Roger Moore is geweest, die in twaalf jaar zeven Bond-films maakte.


Craig (1968) zal tegen die tijd 50 worden, Moore (1927) werd 53 tijdens de opnames van zijn vijfde, Connery (1930) was 36 tijdens You Only Live Twice.

Statistische gegevens waar we verder geen waarde aan kunnen hechten, maar goed, zinniger dan dit is er over Bond 25 toch niet te melden. Betere Bond-tijden zullen volgen. Zeker. Alleen nu nog even niet...

zondag 7 augustus 2016

On leave


We gaan er morgen nóg een weekje tussenuit! Vorige week in het Tsjech van Casino Royale verbleven, morgen maar weer eens kijken hoe de plantjes erbij staan op Goldeneye. Mocht er komende week echt wat te melden zijn, zal ik er alles aan doen om mijn hangmat uit te komen. Voyage voyage!

dinsdag 26 juli 2016

Stiefdochter (47) Roger Moore overleden

Gisteren is Christina Knudsen overleden, de dochter van Roger Moores echtgenote Kiki Tholstrup. Dat laat de oud-007 vandaag weten via Twitter. Knudsen leed aan kanker. Zij is 47 jaar geworden.

Roger Moore met echtgenote Kiki en dochter Christina

"Onze prachtige dochter Christina (aka Flossie) heeft op 25 juli om 10 uur 's ochtends haar strijd tegen kanker verloren", schrijft Moore op Twitter. "Wij zijn overmand door verdriet. Omgeven door liefde waren we tot het eind bij haar."

Moore (88) is niet de eerste 007 die een kind verliest. Twee jaar geleden overleed Charlotte Brosnan, de stiefdochter van Pierce Brosnan, eveneens aan kanker. De zoon van George Lazenby, Zachary, overleed in 1994 op 20-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hersentumor.

donderdag 14 juli 2016

Back On Track: Living in the shadows

In 2011 en 2012 nam Bond Blog de meest memorabele treinscènes onder de loep. De reden: 007 nam in Skyfall eindelijk weer eens de trein. Nu, twee films later, heeft Bond die absentie ruimschoots ingehaald, want in Spectre haalt hij opnieuw capriolen uit op het spoor. Tijd voor een update.


Aflevering 7 (slot)
LIVING IN THE SHADOWS

Bond en Madeleine hebben in hotel L'Americain in Marokko zojuist de geheime kamer van Mr. White ontdekt. Daar vinden ze een aanwijzing dat de man die zij proberen te bereiken, Oberhauser, zich ergens middenin de woestijn bevindt. Tijd voor een fraai uitgelicht treinreisje.

Het begint in de treincoupé, waar Bond de Bond-girl uitlegt hoe zij een pistool moet gebruiken. Zij haat wapens en wil er liever niks over horen. Bond houdt vast aan zijn plan, aangezien hij haar vader, Mr. White, heeft beloofd Madeleine te beschermen. Bond gaat verder. Nu is het de beurt aan Madeleine, die het wapen uiteindelijk zonder blikken of blozen beetpakt alsof ze niet anders gewend is. Als dochter van een moordenaar weet ze om te gaan met dergelijke speeltjes. Bond hoeft haar niets te leren. Een vrouw naar zijn hart.



We laten Bond en Madeleine even met rust en verplaatsen ons naar Londen, waar M in een verlaten restaurant wordt bezocht door Q en Moneypenny. Ze weten dat Bond onderweg is naar een verlaten stuk woestijn. M, die eerder die dag aan de kant is gezet door Denbeigh, geeft opdracht zoveel mogelijk aanwijzingen rond Bonds verblijfplaats te vernietigen. Als zij Bond kunnen opsporen, kan Denbeigh dat ook. Het is de enige manier om 007 te kunnen helpen.


Terug naar Noord-Afrika, naar de trein, waar de zon langzaam achter de heuvels verdwijnt. Prachtig.


Bond zit in het restauratierijtuig, met een witte tuxedo aan, die hij voor het laatst droeg toen hij nog op Roger Moore leek in A View to a Kill (1985). Als daar opeens een prachtige verschijning opduikt. Het is Madeleine in een satijnen gewaad.



'You shouldn't stare.'
'Well you shouldn't look like that.'

Het koppel gaat zitten en bestelt een dirty wodka martini. Wat volgt is een iets te gemaakte conversatie over Bonds doen en laten. Zij probeert Bond te doorgronden, wat nog nooit iemand is gelukt, ook deze keer niet.


'I have a question.'
'What's that?' 

'Why, given every other possible option, does a man choose the life of a paid assassin?' 
'Well, it was either that or the priesthood.' 
'I'm serious. Is this really what you want? Living in the shadows. Hunting, being hunted. Always looking behind you.'

En zo gaat het nog even verder, zonder dat Bond echt antwoord geeft. De rust in deze scène is een voorbode op wat komen gaat. Want de bestelling staat nog maar amper op tafel, of Bond ziet in de weerspiegeling van de shaker dat hij van achter wordt benaderd.

Het is Mr. Hinx. De bullebak waar hij eerder in Rome en Tirol mee te dealen had. Hinx schopt het tafeltje omver en begint er direct op los te beuken.



Hinx laat Bond alle hoeken van de trein zien. De krachtpatser smijt Bond van links naar rechts. In een poging Bond te helpen, wordt Madeleine bewusteloos tegen de grond geslagen.

Glas rinkelt, hout kraakt, deuren flappen open en dicht. De vergelijking met Bond vs. Grant in From Russia with Love is niet ver te zoeken. Hinx probeert met zijn duimprotheses Bonds ogen in te drukken. Bond weert zich kranig, maar de worstelaar is niet alleen beresterk, hij heeft ook een onuitputtelijk uithoudingsvermogen, Hinx beukt maar door.




Wel weet Bond zijn tegenstander te besprenkelen met een ontvlambaar goedje. Als Bond een kaars weet grijpen, staat Hinx in lichterlaaie. Maar ook dat lijkt hem niet veel te deren. Terwijl hij zijn brandende jasje uittrekt, grist Bond een ijspriem van een dienblad. Het maakt hem niet veel sterker. Hinx grijpt Bond opnieuw en werpt hem de keuken in.

Alles wat voorhanden ligt smijt Bond in de richting van zijn belager, die de potten, pannen en ingrediënten met een simpel gebaar van zich afweert. Opnieuw kan Bond een beuk verwachten van de reus. Zo belanden ze uiteindelijk in de laadruimte.


Hinx is er wel klaar mee en sleurt Bond naar de schuifdeur die naar buiten leidt. Bond is zodanig versuft dat hij weinig in te brengen heeft, hij weet enkel nog een hengsel vast te grijpen op het moment dat Hinx hem naar buiten wil werpen. Dat geeft Madeleine net genoeg tijd om te hulp te schieten.

Ze komt de laadruimte binnen met een getrokken pistool. Hinx laat Bond voor wat hij is en verdwijnt snel achter een stapel kratten. Madeleine probeert Hinx terug in het vizier te krijgen, maar de beul verrast haar door vanachter de kratten naar voren te springen en grijpt het meisje bij haar keel.




Bond krabbelt intussen op. Het dikke touw dat naast hem ligt, gebruikt hij om Hinx van achter aan te vallen. Bond wikkelt het touw stevig om de stierennek. Hinx laat Madeleine los uit zijn krachtige greep en richt zich weer tot Bond.

Tijdens het gevecht wordt uit de open laadruimte een metalen vat getrapt. Hinx weet Bond opnieuw tegen de grond te krijgen, maar dan grijpt de geheim agent het andere eind van het touw en klinkt de haak aan het uiteinde aan een van de vaten, die inmiddels in rap tempo naar buiten worden gezogen.


Hinx weet nu dat het over is. Met zijn eerste en enige uitgesproken woord 'Shit', verdwijnt de beul door het donkere gat naar buiten. Bond en Madeleine blijven bezweet maar opgelucht achter.



Dan is het nu tijd voor een stevige vrijpartij. Onder de muzikale klanken van Sam Smiths titelsong, beginnen de held en het meisje elkaar uit te kleden. Ze hebben er duidelijk zin in, alsof het gevecht met Hinx enkel het voorspel was.


De trein zoeft verder door de woestijn. De dageraad is inmiddels aangebroken.



Zie ook:

Aflevering 1: Murder on the Orient Express
Aflevering 2: Just being disarming
Aflevering 3: A quick bite
Aflevering 4: That's for double-o-nine
Aflevering 5: Bond, only Bond
Aflevering 6: Take the bloody shot

woensdag 13 juli 2016

Back On Track: Take the bloody shot

In 2011 en 2012 nam Bond Blog de meest memorabele treinscènes onder de loep. De reden: 007 nam in Skyfall eindelijk weer eens de trein. Nu, twee films later, heeft Bond die absentie ruimschoots ingehaald, want in Spectre haalt hij opnieuw capriolen uit op het spoor. Tijd voor een update.


Aflevering 6
TAKE THE BLOODY SHOT

Nadat Bond en Eve (Moneypenny, zoals later zou blijken), half Istanbul doorkruist zijn, en daarbij de nodige schade hebben aangericht, belanden zij op een spoorbrug. Eve met de Land Rover Defender en Bond met zijn stoere Honda-motor. Ze zitten een moordenaar op de hielen, Patrice, die een gestolen harddisc bij zich draagt.

Patrice springt de spoorbrug af op een rijdende trein, Eve probeert hem tevergeefs te raken met haar Walther. Bond heeft een ander plan. Hij rijdt met zijn Honda tegen de balustrade en kiepert met motor en al over de rand. Nog net weet hij de dakrand van de laatste wagon te grijpen. Bond heeft de trein gehaald.



Eve sprint naar haar auto en zet de achtervolging in. Ondertussen houdt zij MI6 via een zender op de hoogte.

Bond heeft zichzelf met moeite de trein weten op te hijsen. Hij grijpt zijn wapen en gaat achter Patrice aan, die Bond vanaf het dak van een andere wagon probeert te raken met zijn Glock 18. Bond schiet terug terwijl hij beschutting zoekt achter een Caterpillar-graafmachine die zich op de trein bevindt.

Al snel zit Bond zonder kogels. Wat nu te doen?



Die Caterpillar, die kon nog wel eens van pas komen.

Terwijl Patrice zich zichtbaar afvraagt wat zijn achtervolger nu weer in petto heeft, begint de graafmachine te draaien in de richting van de boef. Het is de enige munitie die Bond voorhanden heeft. Patrice begint weer te schieten en raakt daarbij Bond in de schouder.

Bij het draaien van de Caterpillar, schuift Bond zonder pardon een aantal Volkswagen Kevers van de trein. De overige wagens worden door de graafmachine plategereden als Bond richting Patrice tuft.


Die bedenkt zich geen tweede keer en schiet de koppeling tussen zijn wagon en die van Bond stuk, zodat de treinstellen los van elkaar raken. Bond laat de bak van de machine zakken om het treinstel vast te grijpen. Terwijl de machine het dak van de wagon schraapt, besluit Bond het buiten te zoeken. Als een amateuracrobaat balanceert hij over de arm van de Caterpillar. Net op het moment dat het achterdeel van de wagon wordt losgetrokken, springt Bond de trein in.




‘Double-o-seven, are you all right?’
‘Just changing carriages.’

Terwijl hij verder loopt, voelt Bond of zijn manchetknopen nog op hun plek zitten. De trein nadert een tunnel. Bond trekt een grimas als hij zijn schotwond checkt.

Dan, als de trein de tunnel uit is, bespringt Bond Patrice die zich nog steeds op het dak van de wagon bevindt. De twee vallen elkaar aan, terwijl zij hun evenwicht proberen te houden op de voortdenderende trein. Eve volgt het tweetal vanaf de naastgelegen weg.




Bond probeert Patrice te wurgen met het koord waar de harddisc aan hangt als de trein opnieuw een tunnel nadert. De twee laten zich net op tijd plat op het dak vallen, terwijl het gevecht om de harddisc verder gaat.

Ondertussen nadert Eve het einde van de weg. De trein bevindt zich nog in de tunnel, wat Eve de tijd geeft om een sniper rifle te pakken en positie in te nemen. Terwijl Bond en Patrice, nog steeds vechtend, de tunnel uit rijden, heeft Eve ze in het vizier.


Er is alleen één probleem, het lukt vanuit haar positie niet om Bond uit het zicht te krijgen. Eve geeft aan M door dat ze ‘misschien’ kan schieten. Het blijft stil aan de andere kant van de lijn.


Dan wordt de kans steeds kleiner. De trein nadert een volgende tunnel, als Eve nu niet handelt, is ze Bond en Patrice kwijt.

M beveelt haar te schieten. Eve wacht, ze heeft geen vrij zicht op Patrice. Bond staat in de weg.

'Take the shot...
I said take the shot!'
'I can’t. I may hit Bond.'
'Take the bloody shot!'

Eve gehoorzaamt. Het schot klinkt. Bond tuimelt van de trein vanaf de hoge brug tientallen meters naar beneden het water in.


Patrice, gered door de vijand, kijkt Eve strak aan terwijl hij met de harddisc de volgende tunnel in verdwijnt. Eve blijft gechoqueerd achter.

Aan de andere kant van de lijn wacht MI6 geruisloos op wat komen gaat.

‘Agent down.’


Zie ook:

Aflevering 1: Murder on the Orient Express
Aflevering 2: Just being disarming
Aflevering 3: A quick bite
Aflevering 4: That's for double-o-nine
Aflevering 5: Bond, only Bond
Aflevering 7: Living in the shadows